Page 5

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Duo Reges: constructio interrete. Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Themistocles quidem, cum ei Simonides an quis alius artem memoriae polliceretur, Oblivionis, inquit, mallem. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum?

Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur.

Quid est igitur, inquit, quod requiras? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio.

Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Non risu potius quam oratione eiciendum? Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus.

Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Itaque his sapiens semper vacabit.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Qui igitur convenit ab alia voluptate dicere naturam proficisci, in alia summum bonum ponere? Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus, inquam, Piso, si ista mala sunt, placet. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare.

Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Ego vero isti, inquam, permitto. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Ego vero isti, inquam, permitto. Quis enim potest istis, quae te, ut ais, delectant, brevibus et acutis auditis de sententia decedere? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere.

Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Non laboro, inquit, de nomine. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Satis est ad hoc responsum.

Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Quorum altera prosunt, nocent altera. Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Aliam vero vim voluptatis esse, aliam nihil dolendi, nisi valde pertinax fueris, concedas necesse est. Ita ceterorum sententiis semotis relinquitur non mihi cum Torquato, sed virtuti cum voluptate certatio. Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens.

Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? At eum nihili facit; Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Quid est enim aliud esse versutum? Quae duo sunt, unum facit. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti.